Bram Landzaat zal op voetbalinaalsmeer.nl regelmatig een column schrijven over het regionale/landelijke sportgebeuren. Landzaat is oud-voetballer van Aalsmeer en tegenwoordig houdt hij zich ondermeer bezig met schrijven, dichten en geeft hij jeugdleidercursussen voor de Knvb. Daarnaast is de oud-onderwijzer oprichter en dirigent van het Alsmar Popkoor.

" Op zaterdag 13 juni namen velen afscheid van Bobby Haarms. Op DE TOEKOMST, zoals het jeugdcomplex heet. Mister Ajax heeft zijn voetballeven ingeruild voor eeuwige rust. Zijn toekomst is herinnering geworden.

Hoewel hij een rood-wit hart heeft, maakt hij uitstapjes naar Aalsmeer en Volendam. in 1965 komt hij naar Aalsmeer. ‘’De selectie krijgt een nieuwe boeman’’, lees ik in het levendige clubblad van 1969 ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van Aalsmeer. In mijn geheugen doet hij drie keer per week de houten cantine in de Sportlaan open en dicht. Altijd trainen we, door weer en wind. Ook moeten we de prachtige markante houten tribune op en af: Op,neer, ta, ta, nog 9, nog 8, nog effe ….. en daarna cognac!

Nooit vergeet ik de winter , als we op en bij het strand trainen. Meneer Haarms - zo wordt hij door ons aangesproken -regelt kleedkamers bij het CIOS in Overveen. Na terugkomst zorgt hij voor gamellen met heet water bij ‘’Koop” Man ( I.v.m. de vorst is de waterleiding afgesloten) en afsluitend een bakkie snert.

Nooit wil ik de een doordeweekse duurloop vergeten, dwars door het dorp. Deze voert ons langs ’t BONTE SCHORT. Toen nog een restaurant met een scheef biljart en bonte wollen tafelkleedjes met hier en daar sigarettenas en opgedroogd kaarsvet. Daar steken we op en blijven plakken. Dan denken we wandelend terug te mogen. Maar integendeel, ‘’steigerungend’’ met een omweg terug naar de Sportlaan. We gaan er niet beter van voetballen, maar toch.

Nooit zal ik vergeten, dat ik als dienstplichtige gelegerd ben in Steenwijk en een brief krijg van de trainer. Hij kan niet garanderen, dat ik in het 1e elftal blijf. Als ik een goede club vindt om te trainen, dan maak ik meer kans. En extra trainen op zaterdagmorgen om 10 uur.

Bij eersteklasser Steenwijk ben ik welkom en ’s zaterdags meld ik me bij Café Sportzicht van Zekveld, waar hij onder het genot van een kopje koffie op me wacht. Dan naar het veld aan de overkant om ruim een uur onder handen genomen te worden. Soms samen met de helaas te jong overleden Nico Maarse. Ik moet slidings maken van zeven meter. Bob grijnst zowaar. Na afloop zegt hij me gedag in een dikke rookgordijn en een een schor ‘’tot morgen’’. ’s Zondags maak ik een gedegen en lange warming-up voor de wedstrijd om de stijfheid in de spieren kwijt te raken …..

Nooit kan ik eind 1966 vergeten. We spelen een oefenwedstrijd op een trainingsavond tegen en bij Ajax. Ik krijg amper toestemming van mijn commandant. Met de trein kom ik aan in het Amstellstation. Hijgend bereik ik hardlopend DE MEER. Ajax met Suurbier, Pronk, Keizer, Swart en de nog jonge Cruijff en wij met Jan Geleijn, Nico Maarse, Wim van Leeuwen, Henk de Gooijer, Bram Dijkstra, ondergetekende e.a. Tot onze verrassing komen we met 1-0 voor.

Daarna gebeurt een wonder. ‘’Cruijffie” ( pas 18/19 jaar ) roept enkele woorden, wijst driftig met zijn armen, verandert steeds van positie. Het hele team is in beweging. Het lijkt een georganiseerde chaos. In no time staan we achter met 5-1. Nog weten we niet, wat en hoe dat mogelijk was.

Legendarisch zijn de onvergetelijke momenten voor een wedstrijd. Na zijn karakteristieke speech in staccato geeft hij steevast het woord aan Chris ( van de Ameele). Deze beklimt de vuilnisbak, houdt een gloedvol betoog en tijdens een oorverdovend gejuich van ons leggen we de handen op elkaar. Dan met een harde brul richting veld. (zie elftal-foto)

Ook vergeet ik opnieuw mijn kortstondige vlucht uit het leger nooit: in sept. 1966 speel ik Hans Christian Andersen op een corsowagen. Na aankomst vanuit Amsterdam gauw naar het veld in de Sportlaan. Douchen en meespelen met het eerste tegen oud-Ajax met Bob als direkte tegenstander.

Uitslag 1 – 1. Hij en ik maken de goals, maar ik krijg de meeste schoppen …. Na mijn diensttijd wil hij, dat ik hem assisteer bij de trainingen van de pupillen op woensdagmiddagmiddag. Natuurlijk doe ik dat. Bobby verlaat Aalsmeer in 1967. Michels vraagt hem bij zijn club. ‘’Al moet ik geld meebrengen,’’ zegt hij met trillende stem en natte ogen.

Nog enkele feiten, die ik nimmer vergeet. In 1969 als Aalsmeer het 50-jarig jubileum viert, schrijft hij een artikeltje in het jubileumblad, waarin hij zijn toekomstvisie meldt, met o.a. deze lange zin: ‘’Ik denk dat de v.v. Aalsmeer met net zoveel elftallen in de competitie speelt als Volendam en ik geloof stellig, dat als Aalmeer ‘t anders gaat aanpakken en van de grond af gaat opbouwen, en de jeugd die opleiding gaat geven, die bij deze grote vereniging behoort, na een aantal jaren Aalsmeer met eigen spelers zeker op een hoger niveau komt.’’ Het is toekomstmuziek …..

Dan een mijlpaal, die ik nooit mag vergeten. In augustus 1972 begroet Aalsmeer hem weer. Bij de openingswedstrijd t.g.v. opening van het sportpark aan DE DREEF coacht hij tegenstander Jong Ajax, met Johnny Rep en Gerrie Kleton. In Amsterdam nodig ik hem meermalen uit om te komen demonstreren bij ons Voetbalkamp. Altijd is hij bereid. Onvermoeibaar en zet hij zich in, terwijl hij er niets voor wil hebben. (zie foto)

In de jaren tachtig is Haarms weer bij Aalsmeer. Als trainer van OLYMPIA ( Gouda ) ontmoet ik hem tijdens een oefenwedstrijd. Ik merk, dat hij het jammer genoeg niet naar zijn zin heeft. Het lagere voetbal is hij ontgroeid. Wim Keessen wordt overgehaald om zijn come-back te vieren. Ook polst hij mij, tegen de veertig. Natuurlijk vergeefs: trainer van een zondagclub. Hij is als een kind zo blij, als Cruijff hem vraagt terug naar Ajax te komen. ‘’Ik ben er al!’’ brengt hij geëmotioneerd uit.

Nooit en te nimmer zal ik het volgende vergeten:
Als Ajax De Meer gaat verlaten, worden alle 200 kinderen van ons Voetbalkamp uitgenodigd om deel te nemen aan een feestelijk spel: ADIEU DE MEER. Natuurlijk moet iedereen oefenen voor het afscheids-
spel aan de Middenweg. Dat lukt aanvankelijk niet, want Bobby wil niet meewerken. Verontwaardigd weigert hij. Hij is niet te vermurwen.

Waarom? Omdat hij met Jari Litmanen aan het trainen is. Ja, echt waar. Wat een prachtig schouwspel! Nors en met een schorre stem. Met een bank in de middencirkel! Zo is hij, ten voeten uit. Alles doet hij voor het voetbal en voor zijn club. Jari moet zondag fit zijn. Later ontmoet ik hem af en toe, op de Toekomst. Tot een echt gesprek, met name na mijn ziekte die hem waarschijnlijk in verlegenheid brengt, is het niet meer gekomen.

Mijn herinneringen zijn onvergetelijk en staan stevig in mijn geheugen verankerd. Maakt hij spelers voetballend beter? Voetbaltechnisch niet veel, maar hij vormt wel de sportmentaliteit en het doorzettings-
vermogen. Karakter, clubtrouw en discipline heeft hij hoog in het vaandel staan. Zijn passie en zijn onverzettelijkheid zijn groot. De laatste maanden van zijn leven moeten zeer zwaar geweest zijn. Ik weet dat met name Rob de Vries hem niet is vergeten. Talloos zijn diens bezoeken, de uitstapjes en zijn opbeurende woorden. Vrienden.

Hij is niet bang voor de dood: ‘’Misschien zit Onze Lieve Heer op een hersteltraining te wachten. Nou, dan kan ie behoorlijk aan de bak’’, zei hij eens met zijn bekende krakende stem. Hoewel hij een rood-wit Ajax –hart had, weet ik zeker, dat hij ergens in zijn lijf een blauw-wit plekje koesterde. Ja, dat van V.V. Aalsmeer.

Nu, na zo’n werkzaam voetballeven, ruste hij in vrede. "

Brazijn

Vorige Columns
Maarten
Eerlijke Cijfferinge (*)
Voor open doel
Positivo
Oprotbonus
Bal
Mooi! Weer vliegwerk
Bankgarantie
Klaar......Af!

------------------------------------------------------------------

Reageer